به یقین میروی پدر!این اشک من آنقدر نیست که راه تو را سد کند.

میدانم که خسته ای!میدانم که بی برادری پشتت را و این همه تنهایی دلت را شکسته...

میدانم که شهادت شبیه ترین خلق خدا به پیامبرـ علی اکبر ـ یعنی چه؟!

میدانم که راهی میدان کردن فرزند برادر و خواهر یعنی چه؟!

میدانم که پرپر زدن کوچک ترین فرزند بر روی دستان پدر یعنی چه؟!

میدانم!

اما منم دخترم.

دختر است و پدر.چشم و دل دختر به لب ها و ابروان پدر است.

من اگرچه فرزند توام‌...فرزند زهرایم...فرزند حیدر کرارم...فرزند پیامبر خدایم...اما غصه میخورم وقتی میبینم تو فرزندان مسلم راـ پس از شهادت پدرشان ـ بر روی زانو می نشانی و سر و رویشان را میبوسی و نوازششان میکنی...اما نیستی که مرا پس از شهادتت بر روی زانو بنشانی و گرد یتیمی از سرم و اشک یتیمی از نگاهم بستری.

بیا.بیا پدر...بیا لحظه ای بنشین و مرا بر زانو بنشان و تسلای دل کودکی باش که تا لحظه ای دیگربا همه چیز خویش وداع خواهد کرد.

تأمل کن پدر!بیا لحظات شیرین پدری و دختری را کش دهیم و میان کودک و یتیمی به قدر ثانیه ای فاصله بیندازیم.

پدر!به خدا که قصد من آزردن تو نیست. نگو که لا تحرقی قلبی!نگو گریه نکن!

از من تحمل نخواه پدر!به خدا این اشک نیست پاره های مذاب جگر است...

ببخش پدر قصدم نگه داشتنت نبود.پای تو استوارتر از آن است که در سیلاب اشک من بلغزد.

فقط خواستم لحظه ی وداع را طولانی تر کنم.سوار شو پدر...دشمن هر لحظه به خیمه ها نزدیکتر می شود.

آی ذوالجناح!اینکه بر فراز خویش می بری جان ماست...جان سکینه است جان رقیه است.جان زینب است.جان یک کاروان است.جان جهان است.

آرام تر ذوالجناح!

پدر...!پدر...!یک نگاه دیــــــــگر! 

السلام علیک یا ام المصائب یا زینب(س)...

السلام علیک یا من یا من بکته ملائکه السماء یا اباالفضل العباس(ع)...

السلام علیک یا بن الزهرا یا ابا عبد الله الحسین(ع)...

شکیبا